Yalnızlık Alkış Getirmez

Siyaset, kalabalıkların içinde yapılan bir iştir. Ama bazen en çok dikkat çeken, en yüksek sesle konuşan değil; salondaki en yalnız kişidir.

Belediye meclislerini düzenli takip eden herkesin gözünden kaçmayacak bir görüntü var son dönemde. Salon doluyor, gruplar kendi aralarında konuşuyor, küçük halkalar kuruluyor, toplantı başlamadan önce koridorlarda ve fuaye alanında sohbetler uzuyor. Sonra ziller çalıyor, herkes yerine geçiyor.

Ve o kalabalığın içinde tek başına oturan bir isim: Mustafa Çalıksoy.

Aylardır CHP Grup toplantısına alınmıyor bu adam ya da kendisi katılmıyor bilemiyoruz ama fuaye alanında bir köşede yalnız başına oturuyor.

Son aylarda meclisi izleyen biri olarak dikkatimi çeken şey, siyasi tartışmalardan çok bu yalnızlık görüntüsü oldu. Her siyasi partide fikir ayrılıkları olur. Her grubun kendi iç tartışmaları yaşanır. Bunlar siyasetin doğasında vardır. Ancak meclis salonunda oluşan mesafeler bazen tutanaklara geçmeyen kadar derindir.

Belediye meclislerinde bazen kürsüden kurulan cümlelerden çok, sıraların verdiği görüntü konuşur.

Son meclis toplantısında da dikkat çeken tablo buydu.

15 Temmuz'un yıl dönümü nedeniyle birlik ve beraberlik mesajları verilirken, oturum kısa süre sonra farklı bir siyasi tartışmaya sahne oldu. Tartışma sırasında CHP’nin yalnız adamı, tek başına oturan Mustafa Çalıksoy "Genel başkanımız Özgür Özel" gibi bir söz söyledi. Aynı anda, mutlak butlan sonrası Kemal Kılıçdaroğlu yönetiminde göreve gelen il başkanı Okan Marzıoğlu da arka sıralarda yerini almıştı.

Ancak salondaki asıl dikkat çekici ayrıntı, konuşmalardan çok görüntüydü.

Bir tarafta kendi içinde birlikte hareket eden bir CHP grubu...

Diğer tarafta ise, tartışmalarda sık sık farklı bir çizgide duran, söyledikleri kendi içlerinde bile kabul görmeyen ve çoğu zaman tek başına kalan Mustafa Çalıksoy.

Siyasette herkes muhalefet edebilir.

Herkes farklı düşünebilir.

Herkes en sert eleştiriyi yapabilir.

Ama bunların hiçbiri, tek başına siyaset yapmak anlamına gelmez.

Çünkü siyaset, haklı olduğunu düşündüğün her konuda sesini yükseltmekten önce, insanlara neden haklı olduğunu anlatabilme sanatıdır.

Bazıları vardır; her gündemde mutlaka farklı bir cümle kurar. Her tartışmada en öne atılır. Her mikrofonu fırsat bilir. Bir süre sonra söyledikleri değil, hep aynı yöntemle söylemeleri konuşulmaya başlanır.

İşte o noktada siyaset üretmeyi bırakırsınız, sadece gürültü üretirsiniz.

En acı tarafı ise şudur:

İnsan, rakipleriyle tartışırken değil; kendi çevresiyle bağını kaybettiğinde yalnızlaşır.

Çünkü fikir ayrılığı başka şeydir, ortak bir zemini tamamen kaybetmek başka...

Her konuşmada kriz arayan, her cümlede kavga arayan bir siyaset anlayışı, bir süre sonra karşı tarafı değil, sahibini yorar.

Sonra oturduğunuz yerden mikrofonu açarsınız.

Konuşursunuz.

İtiraz edersiniz.

Sesiniz yükselir.

Ama salondaki ilgi azalır.

Çünkü siyasetçinin gücü, ne kadar konuştuğuyla değil; söylediklerinin ne kadar karşılık bulduğuyla ölçülür.

Bazen insan herkesi yanlış yolda sanır. Oysa dönüp baktığında, aynı yolda yürüyen tek kişinin kendisi olduğunu fark eder.

İşte siyasetin en ağır muhasebesi de budur.

Yalnız kalmak ayıp değildir ama neden yalnız kaldığını hiç sorgulamamak, siyaset adına en büyük hatalardan biridir.

Ve şu unutulmamalıdır ki; Siyasette en büyük yenilgi seçim kaybetmek değildir. İnsanların seni dinlemeyi bırakmasıdır.

En ağır yalnızlık da rakiplerinin sana sırt çevirmesi değil, aynı masaya oturduğun insanların bile sessizce senden uzaklaşmasıdır.

Çünkü bazen bir insanı en sert şekilde eleştiren şey, hakkında kurulan cümleler değil... Yanında bırakılan boş sandalyelerdir.

Ve Mustafa Çalıksoy’un da kendi içinde muhasebesini yapma zamanı geldi.