HAREKETE GEÇ — PEKİ NASIL ?

HAREKETE GEÇ — PEKİ NASIL?

Birkaç gün önce sınıfa girdim. Elimde değil, içimde bir şey taşıyordum. "Sizinle bir şey paylaşmak istiyorum" dedim. İlk makalemi çıkardım ve okudum. Sessizce dinlediler.

Okuyup bitirince bir öğrencim söz istedi.

-"Hocam, tespitiniz güzel. Ama bizi harekete geçmekten alıkoyan nedir? Harekete nasıl geçeceğiz? Bir öğrenci olarak bana düşen ne?"

Üç soru. Arka arkaya. Bir nefeste.

Cevap vermeye çalıştım. Ama içimden şunu hissettim: Bu soruları o bana sormamıştı. Ben yine kendime soruyordum.

BİRİNCİ ENGEL: "BENİ İLGİLENDİRMİYOR." DÜŞÜNCESİ

Matematik dersinde zaman zaman şu soruyla karşılaşırım: 

-"Hocam, bunu neden öğreniyoruz? Hayatta ne işimize yarayacak?"

Bu soruyu başlarda teknik bir itiraz olarak görürdüm. Şimdi farklı okuyorum. Asıl mesele bağlantıyı görememek.

Bir öğrenci trigonometri ile kendi hayatı arasındaki bağı kuramıyorsa o formül ona yabancıdır. Ezberlenir, sınav geçilir, unutulur.

Toplumsal meseleler için de durum farklı değil. "Bu beni ilgilendirmiyor" diyen insan çoğu zaman yalan söylemiyordur. Gerçekten göremiyordur bağı. Komşusunun sıkıntısı, bir neslin kaybolup gitmesi... Bunlar ekranda beliren haberlerdir sadece.

Ama şunu fark ettim: Hiçbir şey gerçekten ilgilendirmiyor değildir. Sadece henüz kapına gelmemiştir.

"Beni ilgilendirmiyor" çoğu zaman bir tespit değil, bir savunmadır.

İKİNCİ ENGEL: İMANIN KIVAMINDA OLMAYIŞI

İlk yazımda şunu söylemiştim: İnanç, hayatımızı şekillendiren bir olgu olmaktan çıkmış, kimlik kartına dönüşmüş.

Bunu biraz açmak istiyorum.

İman, insanı harekete geçiren bir yakıt gibidir. Ama yakıt, depoda duruyor ve motorla bağlantısı kesilmişse araç yürümez. Gösterge "dolu" gösterir. Hareket yoktur.

Çoğumuzun deposu dolu görünüyor. Namazını kılıyor, orucunu tutuyor. Ama bu enerji eyleme dönüşmüyor. Çünkü iman ile eylem arasındaki bağ kopmuş.

Ne kopardı o bağı?

Belki alışkanlık, konfor ya da başka bir şey. İbadet; anlam arayışının değil, günlük rutinin parçası haline gelince itici gücünü yitirir.. Hareket etmek bedel ödemek demektir — bedellerden kaçındıkça iman da durağanlaşır. Neye inandığımızı düşünmek yerine, inandığımızı söylemeye alıştık.

PEKİ BANA DÜŞEN NE?

Öğrencim bu soruyu sorduğunda aklımdan geçen ilk şey şu oldu: Ben de tam bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum: "Bana düşen ne?" sorusu cevabını başkasında aramaz. Bu soruyu soran kişi zaten bir şeylerin farkındadır. Sadece o farkındalığa isim koymaktan çekiniyor olabilir.

Bir yol var ki bunu düşündükçe içimde bir şey kımıldıyor. Kur'an "Salihlerle beraber olun" diyor. Bu cümleyi uzun süre bir tavsiye olarak okudum. Şimdi farklı görüyorum. Bu bir yol tarifi.

Etrafına bakıyorsun, kimse hareket etmiyor sanıyorsun. Ama bu çoğu zaman doğru değil. Hareket edenler var — sadece görünür değiller, ses çıkarmıyorlar, kalabalık peşinde koşmuyorlar. Onları aramak, bulmak ve yanlarında durmak da başlı başına bir eylem. Hatta belki ilk eylem.

Doğru insanı bulmak bazen yeterli bir başlangıçtır.

Ben bir matematik öğretmeniyim. Elim bir sınıfa, o sınıftaki öğrencilere uzanıyor. Önümdeki öğrenciye dürüstçe bakmak, ona sadece formül değil düşünme cesareti de öğretmeye çalışmak …     — belki oradan başlıyor her şey.

Küçük görünüyor. Biliyorum.

Tarihe bakıyorum: Haklı davaların neredeyse tamamı imkansızlıklarla, meşakkatle ve az insanla başlamış. Çoğunluk sonradan katılmış. İlk adımı atanlar ise çoğunlukla ne alkış beklemiş ne de kalabalık aramış. Sadece elindekiyle başlamış.

"Harekete geç" demek kolay. Asıl mesele elindekiyle başlamak.

Bu hâlâ bir cevap değil. Bir hesaplaşma.

Murat Dağıstan 03.07.2026